ایستاده‌ام در دل کوه‌هایی پوشیده از درخت و ابر. نور خورشید از میان شاخ‌وبرگ‌های مرطوب عبور می‌کند، و صدای پرنده‌ها با بوی چوب سوخته در هوا می‌پیچد. نه خبری از شلوغی‌ست، نه نشانی از زمان. پنجره‌ها رو به دره‌ای باز می‌شوند که گاهی جز سفیدی مه، چیزی در آن نیست. اینجا، جایی‌ست برای برگشتن به خود. جایی برای خوابیدن روی ابرها، نوشتن، و فکر نکردن. اینجا خانه نیست؛ پناهگاهِ روح است.